نگهدارنده های خوراکی رایج در درجه اول شامل موارد زیر است:
بنزوئیک اسید:
نمای کلی: این ماده که به نام بنزن کربوکسیلیک اسید نیز شناخته می‌شود، یک نگهدارنده مواد غذایی است که از دیرباز برای استفاده در بسیاری از کشورها مجاز است-.
خصوصیات: به صورت فلس سفید یا کریستال‌های{0}}سوزنی ظاهر می‌شود. به مقدار کم در آب حل می شود اما به راحتی در اتانول حل می شود.
اسید سوربیک و سوربات پتاسیم:
نمای کلی: اسید سوربیک به صورت کریستال‌های{0}}بی رنگ یا یک پودر کریستالی سفید ظاهر می‌شود، در حالی که سوربات پتاسیم شکل نمک پتاسیم اسید سوربیک است.
خصوصیات: اسید سوربیک بی بو یا دارای بوی کمی تند است و در برابر نور و گرما پایدار است. با این حال، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض هوا باعث اکسیده شدن و تغییر رنگ می شود و اثر نگهدارنده آن را کاهش می دهد. سوربات پتاسیم در آب و همچنین در محلول های غلیظ ساکارز و نمک بسیار محلول است و به طور گسترده در تولید استفاده می شود.
پارابن ها (p-هیدروکسی بنزوات):
نمای کلی: همچنین به عنوان استرهای p{0}هیدروکسی بنزوئیک یا استرهای نیپاگین نیز شناخته می‌شود، اینها مشتقات اسید بنزوئیک هستند. متیل، اتیل، پروپیل و بوتیل استرهای متیل، اتیل، پروپیل و بوتیل هستند که بیشترین اثر نگهدارنده را دارند.
ویژگی ها: به صورت کریستال های کوچک بی رنگ یا پودر کریستالی سفید ظاهر می شود. بدون بو و در ابتدا بی مزه، اگرچه ممکن است طعمی قابض به جا بگذارند. به مقدار کم در آب حل می شود اما به راحتی در حلال های آلی مانند اتانول و استون قابل حل است.